Trzon prezentacji stanowią pełnoplastyczne barokowe rzeźby sakralne, które tworzą dziś jedną z największych i równocześnie najwartościowszych kolekcji nowożytnej plastyki ołtarzowej w Polsce. Większość z figur powstała w puławskich pracowniach Johanna Eliasa Hoffmanna (ok. 1690-1751) i jego kontynuatorów – Sebastiana Zeisla (czynny 1745 – ok. 1780) oraz Johanna Ferdinanda Kargiera (czynny ok. 1743-1785). Do KUL przekazane zostały w 1956 r. za zgodą Centralnego Zarządu Muzeów i Ochrony Zbiorów przy Ministerstwie Kultury i Sztuk.
Na uwagę zasługują dzieła rzeźbiarzy Georga Schrötera (1650-1717) i o pokolenie młodszego Antona Dorazila (około 1695-1759), powstałe w kręgu mecenatu krzeszowskich cystersów. W przypadku nadnaturalnej wielkości figury unoszącego się Chrystusa dłuta pierwszego z przytoczonych tu artystów mamy wedle wszelkiego prawdopodobieństwa do czynienia z elementem rzeźbiarskiego wystroju jednej z kaplic Drogi Krzyżowej w Krzeszowie. Owe rzeźby pochodzą z daru Kurii Metropolitalnej Wrocławskiej, przekazane do KUL w 1956 r.
Ekspozycję dopełniają cztery figury gotyckie Madonn z Dzieciątkiem oraz unikatowy XVIII-wieczny krucyfiks wykładany macicą perłową – luksusowa pamiątka z pielgrzymki do Ziemi Świętej.
Zabytki, które trafiły do zbiorów KUL, w większości zachowały się w formie częściowych destruktów, z ubytkami elementów rzeźbiarskich i warstw wykończeniowych. Przeprowadzona została konserwacja zachowawcza, która nie zmierzała do ukrycia zniszczeń, a miała wydobyć i podkreślić wartości historyczne, artystyczne, dokumentacyjne i estetyczne.